|
|
Nasza odporność w opałach .
Coraz częściej środki masowego przekazu podają alarmujące wieści o gronych chorobach wirusowych szerzących sie w zastraszającym tempie.
Jeszcze nie ochłoneliśmy z paranoicznego strachu przed wirusem SARS, który dotknął Toronto, a już media przestrzegają przed Wirusem Zachodniego Nilu, który roznoszony jest przez komary. Nasuwa się pytanie czy jesteśmy w stanie uchronić nasze zdrowie i żyć spokojnie wśród tej różnorodności wirusowych ataków.
Epidemie chorób wirusowych towarzyszą nam od zarania. Jedną z najwiekszych, która przekształciła się w pandemię, była "Hiszpanka". W 1918 roku pierwsze przypadki zachorowań stwierdzono w Hiszpani. Ogarneła ona swoim zasięgiem nieomal cały świat zbierając śmiertelne żniwo w setkach tysięcy ofiar.
Przyczyną chorób epidemicznych są drobnoustroje zwane wirusami. Łacińska nazwa wirus znaczy - jad. Twory te, widoczne tylko pod mikroskopem elektronowym, rozmnażają się w komórkach innch organizmów i wywołują choroby zakane.
Wirusy posiadają informację genetyczną w postaci DNA lub RNA, która jest konieczna do odtworzenia cząstek potomnych, ale ich powielanie i inne funkcje odbywą się tylko w żywej komórce ofiary. Nie rosną i nie dzielą się. Nie mają własnej przemiany materii. Są całkowitymi pasożytami.Wirusy wykazują odporność na śroki antyseptyczne. Jednak można je zniszczyć przy pomocy kwasów i zasad nieorganicznych o odpowiednim stążeniu, wysokiej temperatury, promieniowania nadfioletowego i jonizującego. Wszystkie podane środki niszczą wirusy, ale co dzieje się wewnątrz naszego ustroju.
Z obserwacji przebiegu epidemii wynika, że jakiś procent ludzi, którzy mieli nawet bliski kontakt z wirusem nie choruje.Zeby odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak sie dzieje, należy bliżej przyjrzeć sie systemowi odpornościowemu.
Układ immunologiczny składa się z bilionów komórek odpornościowych i stanowi zlepek różnych mechanizmów obronnych, które rządzą się swoimi prawami. Występują wsród nich bardzo precyzyjne mechanizmy, które z dużą łatwością odrożniają nasze cząstki od obcych; są też mniej precyzyjne, które współpracując ze sobą bronią nas przed wirusami, bakteriami , drożdżami, pasożytami, a także uczestniczą w obronie przeciwnowotworowej. Komórki odpornościowe, które spotkać można we wszystkich narządach naszego organizmu, znajdują się także we krwi i układzie limfatycznym.
W walce ze szkodliwymi czynnikami wytwarzają przeciwciała, które wychwytują wnikające do organizmu szkodliwe substancje.Ciekawym mechanizmem naszej obrony jest działalność naturalnych komórek cytotoksycznych, czyli komórek NK(z ang. natural killers).Należą one do krwinek białych i ich aktywność polega na ciągłej kontroli naszych komórek. Jeżeli sprawdzana komórka na swojej powierzchni nie ma żadnych odchyleń biochemicznych puszczana jest wolno, jeżeli zaś komórki NK znajdą jakieś braki niszczą ją. Ten pożyteczny mechanizm pozwala na usuwanie komórek zwyrodniałych i zmienionych nowotworowo.
Krwinki białe to najważniejsze komórki odpornościowe.Wśród nich wyróżniamy, precyzyjne limfocyty T i B - związane z odpornością swoistą. A także mniej precyzyjne w rozpoznawaniu wroga, ale nie mniej skuteczne, komórki żerne - granulocyty i monocyty.
Limfocyty T i B za pomocą odpowiednich białek zwanych receptorami, rozpoznają cząstki wokół siebie. Receptory limfocytów B nazywamy przeciwciałami.
Bożena Przyjemska |